Amaan canım; yat uyu! Acelen ne?!

Sabah saat 02:00 gibi Ersan hoca’nın kalkın borusunu çalmasıyla attım kendimi tulumdan. Dünkü yumuşak kar bizi çok yormuştu fazla yürümediğimiz halde. Bu yüzden bugün gece yürüyecektik ki güneş kara vurup onu yumuşatmadan biz kampta olalım. Kalktık hemen sıcak bir çay içip bir şeyler atıştırdık ve gecenin karanlığında yola çıktı. Hmm umduğumuz gibi kar sağlamdı ve en kötü yerde bile bilek seviyesini geçmiyordu.

Tempomuz çok iyi inşallah hem kar hem biz böyle devam ederiz. 2 saatlik bir yürüyüş sonrasında güneşin ilk ışıklarıyla Yukarı Kavron yaylasına vardık. Burada dere hala akıyordu. Hemen suya atladık. Yeterli sıvı alamamıştı ve bu yüzden vücut dehidre olmaya başlamıştı. İçebildiğimizi içtik, içemediğimizi ise şişelere doldurup yanımıza aldık. 15 dakikalık moladan sonra çantaları yüklenip yeniden yola koyulduk. 1 saat 45 dakika sonra Set denilen yerde mola verdik. bir şeyler atıştırıp bir iki yudum su içtikten sonra yürüyüşün en zor kısmı olarak düşündüğüm bölümü geldik: Set – Öküzyatağı arası. Buraya geçen sene Nisan ayında gelmiştim ve bu bölümde kar tek kelimeyle iğrençti. Bel seviyesini geçen karda ilerlemek tam bir ölüm ve eziyetti. Bizde bu parkura girdiğimizde güneş tepeden yakmaya başlamıştı bile. Yani kar eriyordu Allah bize kolaylık versin. Ama Allah’ın sevgili kuluymuşuz ki kar durumu düşündüğümüzden çok daha iyi çıktı. Genelde bilek seviyesinin biraz üstünde yer yer diz seviyesine çıkan karda son sürat ana kamp yerimize Öküz Yatağı’na ulaşmıştık 2 saatlik bir yürüyüşle. Bugün ana kampa varmak için 7 saatlik bir yürüyüş yapmıştık. Düşündüğümüzden iyi koşullarda geçtiğinden aslında şikayet etmeye hiç mi hiç hakkımız yoktu. Yorulduk ama olsun yinede buradayız! Hemen karı düzleştirip kampı kurduk, kaybettiğimiz sıvıyı bir şekilde temin etmeliydik kar suyundan ama ne mümkün. İçtik içtik içtik. Ama vücut hem havadan hem de yükseklikten dolayı hep daha fazlasını istiyordu. Akşam bastırdığında bizde çadırlarımızda yemek kabının dibini sıyırıyorduk. Yemek faslı bittikten sonra biraz çay, biraz muhabbet ve erkenden uyku. Tuvalet için dışarı çıktığımda yağan kar moralimi biraz olsun bozmuştu. Böyle giderse yarın zirveye gidemeyeceğiz. Neyse şimdilik programın ilerisindeyiz ve daha 3 günümüz var. Tulumuma döndüm bir güzel uyudum.

Gece Ersan hocaların çadırından gelen seslere uyandım; saate baktım 02:20. Onlarda dışarı çıkmış hava durumunu kontrol ediyorlar. Hava bozuk, dağ bulutların arasında. Biraz kulak kabarttım belki gideriz diye. Ama yok onlarda sıcak çaylarını içip çadırlarına döndüler. Anlaşılan yarın boş boş kamptayız acaba ne yapacağım bütün gün düşünceleri içinde daldım uykuya. Tekrar Ersan Hocanın “Kalkın lan, hemen hazırlanın zirveye gidiyoruz.” Çığlıkları arasında uyandım, saat 07:14. Hocam şaka yapmanın zamanı değil be uyuyoruz şurada dimi diyip hiç aldırmadan tuluma geri döndüm. Ama “Hemen kar eritin su yapın, emniyet kemerlerinizi giyip, teknik malzemeyi kuşanın 08:00’de hareket ediyoruz.” Laflarını duyunca kendimi tulumdan nasıl attığımı hatırlamıyorum. Bu saat ne zirvesi demeye kalmadan çoktan çadırdan çıkıp yola koyulmuştuk. Sabah ılık bir bardak çay, bir iki bir şey atıştırmaya ancak fırsat olmuştu. Doğru dürüst sıvı alamamıştık ki bu yetmezmiş gibi yanımızdada bir bucuk litre su ancak vardı yoktu.

Bu arada burada bir karar vermek gerekiyordu. Ya bir kar mağarası yapıp o geceyi 3700de geçirip ertesi gün, gün doğmadan zirveye gidecektik ya da güney yüzündeki çığ parkuruna gidip kontrol edeceğiz, eğer çığ riski varsa kar mağarasına dönecektik. Güneş tam tepede ve çığ riskinin en yüksek olduğu zaman dilimi. Devam etmek aslında delilik. Acele etmeliydik 3700 geçidinden yaklaşık 100 metrelik bir iniş yaptık. Ve işte çığ parkuru karşımızda. Buradan da yaklaşık 50 metrelik bir yan geçiş var. Bu geçiş sırasında çığ düşmesi durumunda kurtulma umudu yok gibi, vadinin derinliklerinden toplarlar bizi artık. Saat geç olduğu için burada da ipe girmeyi tercih etmedik. Sırayla bu parkuru geçtik çok şükür kazasız belasız ve zirveye devam ettik. 2 saat sonra saat 14:45’te Kaçkar Dağı’nın zirvesindeydik. Birbirimizi tebrik ettik, zirve defterine bir şeyler karaladık, bir iki kare fotoğraf çektik. Hemen dönmek zorundayız. Zirveye geç çıktığımız için hava bozmuştu ve yaklaşık 50km hızında rüzgar vardı. Ayrıca tırmanışın başından beri ne su içmiştik ne de yemek yemiştik; çünkü bir aksilik olursa 3700 metrede geceleyecektik ve tüm yiyeceğimiz bir iki paket bisküvi ve portakaldan ibaretti. Hemen zirveden ayrıldık. Zirve sırtındaki müthiş rüzgar, biraz alçalmamızla arkamızda kaldı. Daha sakin bir yere vardığımızda hemen portakalları çıkarıp yedik. Hayatımda yediğim en lezzetli portakal diyebilirim. Portakalımızı ve kabuklarını yedikten sonra dönüşe devam ettik. Zirveden ayrıldıktan bir buçuk saat sonra 3700 geçidinin altına varmıştık. Susuzluktan bitkin düşmüştük, şimdi buz gibi bir cola için neler vermezdim! 3700 de çantalarımızın içinde su bizi bekliyordu. Suya ulaşmak içinde yaklaşık 100 metrelik bir tırmanış. Kendi tempomla yani 1 adım 1 nefes dinlen şeklinde yaklaşık yarım saat sonra 3700 geçidine varmıştım. Çantaların yanında ilk gözüme çarpan öğleleyin yediğimiz portakalın kabuklarıydı. Bir kabuğun üstüne azıcık portakal kalmıştı. Karın üstünden aldım, azıcık donmuştu ama yine harika bir tadı vardı. İnanılmaz bir şey bu meyva. Ekip geldikten sonra bir şey atıştırdık, sonunda azıcıkta olsa su içtik ve hemen dönüş için buzula girdik. Olabilecek en kötü şey hava karardığında buzuldan çıkamamış olmamız. Bu hem donma riski (gece -40 -50 derece civarında soğuk oluyor) hem de buzul yarıklarından birine düşme riski içeriyordu. Tam hava kararmaya yakın buzulun giriş kısmına inmiştik. Tıpkı çıkışta olduğu gibi iniştede emniyete girmedik sabit hattı denge amaçlı kullanarak biraz riskli iniş yaptık ve kampa doğru devam ettik. Kampa vardığımızda ortalık zifiri karanlıktı. Zirve tırmanışı 10 saat sürmüştü. Bu arada çok şanslıydık ki sapasağlam kampa varmıştık. Birbirimizi tekrardan tebrik ettik, akşam yemeğini hazırladık, bu günün inadına bol bol sıvı alıp tulumlarımıza girdik. Yarın dönüyorduk.

Medeniyete adım adım!

Artık eve dönme zamanı gelmişti. Arabada bulmuştuk. Hemen çantaları arabaya yükleyip Trabzon’a doğru yola çıktık. Yolda tüm faaliyetin ayrıntılarını düşündüm. Dağdan sürekli kendime “Uleyn oğlum manyak mısın ne işin var senin burada? Şimdi sıcacık evinde oturmak varken burada kıçını donduruyorsun.” Diyordum. Fakat şu an bunları düşünmenin zamanı değil. Ben dağları seviyorum. Daha doğrusu doğayı seviyorum ve orda olmaktan gerçekten mutluluk duyuyorum…